Wyszukiwarka tonacji utworu

Tak — właśnie do tego powstało. Upuść folder albo do 100 plików, a zostaną przeanalizowane jeden po drugim, z licznikiem postępu i szacowanym czasem, który możesz wstrzymać lub zatrzymać. Każdy plik MP3, dla którego uda się wykryć tonację, możesz potem pobrać z tą tonacją wpisaną w tag — pojedynczo albo jako jedno archiwum zip.

Specyfikacja ID3 definiuje TKEY jako tonację muzyczną zapisaną w najwyżej trzech znakach: Am, F#m, Eb, C. To ustawienie domyślne i najbezpieczniejszy wybór. Sporo bibliotek i sposobów pracy opiera się jednak na kole Camelot albo Open Key i oczekuje w tym samym polu wartości 8A czy 1m, dlatego dostępne są oba — wybierz to, co pokazuje Ci Twoje własne oprogramowanie.

Nie. Przebudowywany jest blok tagów na początku pliku, każda inna ramka w nim — tytuł, wykonawca, okładka — jest kopiowana bajt w bajt, a audio i ewentualny tag ID3v1 na końcu przechodzą bez zmian. Jeśli wolisz to sprawdzić, niż wierzyć nam na słowo: czas trwania pozostaje identyczny, a skrót liczony wyłącznie ze zdekodowanego audio, na przykład poleceniem ffmpeg -i track.mp3 -f md5 -, daje ten sam wynik przed i po.

Te pliki są analizowane dokładnie tak samo jak MP3 — wykrywaniu tonacji kontener jest obojętny — ale ich metadane mieszkają w zupełnie innych strukturach: komentarze Vorbis w FLAC i Ogg, atomy w MP4, chunki RIFF w WAV. Poprawna obsługa zapisu w każdej z nich to osobne zadanie, a zapis częściowo poprawny jest gorszy niż żaden, więc na razie zapis tonacji działa tylko dla MP3.

Darmowe, bez rejestracji i bez dziennego limitu: analiza działa na Twoim własnym procesorze, więc nie ma rachunku za serwer, który trzeba by na kogoś przerzucić. Działa też w każdej nowoczesnej przeglądarce mobilnej — kilka sekund na utwór — choć telefon ma mniej pamięci niż laptop, więc kolejka bardzo dużych plików bezstratnych to moment, w którym starsze urządzenie zacznie się dławić.

Na naszym własnym syntetycznym zestawie testowym — czteroakordowe progresje zapisane w C-dur, a-moll, fis-moll i Es-dur, generowane w testach jednostkowych i puszczane także rozstrojone o maksymalnie 45 centów — wszystkie wracają poprawnie. Prawdziwe nagrania są trudniejsze. Kiedy narzędzie się myli, prawie zawsze myli się na jeden z dwóch konkretnych sposobów: o kwintę albo o tonację równoległą (durową zamiast molowej i odwrotnie). Właśnie dlatego obok odpowiedzi wypisywany jest drugi najlepszy wynik.

Camelot to koło, którego programy dla DJ-ów używają do miksowania harmonicznego: 8A to a-moll, 8B to C-dur, a utwory, które zmiksują się z nimi czysto, to sąsiedzi na kole oraz ten sam numer z drugą literą. Jeśli piszesz utwór, a nie miksujesz, zignoruj to i czytaj nazwę muzyczną. Open Key to dokładnie to samo koło, obrócone tak, że a-moll ma numer 1m.

Ponieważ tonacja durowa i jej równoległa molowa zawierają dokładnie te same siedem dźwięków — C-dur i a-moll opierają się na identycznej skali — więc rozróżnia je tylko to, na którym dźwięku muzyka się wspiera. To właśnie ten osąd ten rodzaj analizy myli najczęściej, a widząc obie tonacje, łatwo wyłapiesz pomyłkę.

To miara tego, jak daleko nagranie leży od standardowego stroju koncertowego, odczytana ze spektrum. Starsze płyty, taśma, rozstrojone pianino i wszystko, co podbito wysokością na potrzeby radia, nie trafiają w 440, a błąd pięćdziesięciu centów zamieniłby każdy dźwięk w sąsiedni. Najpierw mierzone jest odchylenie, a potem analiza zostaje o nie przesunięta, więc lekko podwyższony utwór i tak dostaje właściwą tonację.

MP3, WAV, M4A, AAC, OGG, Opus i FLAC, a do tego dźwięk zawarty w pliku MP4 lub WebM. Plik bezstratny nie jest potrzebny: wykrywanie tonacji czyta zawartość harmoniczną, a MP3 w 192 kbps niesie jej aż nadto.

Nigdy. Plik jest odczytywany z dysku i dekodowany przez silnik audio przeglądarki; żadne żądanie nigdzie go nie wysyła. Otwórz DevTools, przejdź do panelu Network i uruchom analizę, jeśli chcesz zobaczyć to na własne oczy — albo po prostu odłącz się od internetu po wczytaniu strony.