Połącz klipy wideo AI w jeden film

Tak. Bez konta, bez okresu próbnego, bez limitu eksportów i bez znaku wodnego na pobieranym pliku. Łącz tyle zestawów, ile chcesz — jedynym realnym ograniczeniem jest ilość pamięci w Twoim urządzeniu.

Nie. Pliki są odczytywane z Twojego dysku przez File API przeglądarki i łączone na Twoim własnym komputerze przy użyciu WebCodecs. Jeśli chcesz to sprawdzić, otwórz DevTools, przejdź do zakładki Network i połącz kilka klipów: nie zobaczysz ani jednego żądania niosącego Twoje wideo.

Gdy wszystkie klipy mają ten sam kodek, rozdzielczość, liczbę klatek i układ dźwięku, już zakodowane klatki można skopiować wprost do jednego pliku MP4 z przesuniętymi znacznikami czasu. Nic nie jest dekodowane ani kodowane, więc obraz jest bit w bit identyczny z materiałami źródłowymi, a łączenie trwa sekundy nawet przy długiej sekwencji. To normalny przypadek dla kilku klipów z tego samego modelu AI przy tych samych ustawieniach. Gdy klipy się różnią, są dekodowane i kodowane ponownie do jednej ścieżki przez sprzętowy enkoder Twojego urządzenia — szybko, ale stratnie, jak przy każdym ponownym kodowaniu. Narzędzie mówi, którą z tych dwóch dróg wybiera i dlaczego, zanim naciśniesz przycisk.

MP4, MOV, WebM, MKV i AVI, o ile przeglądarka potrafi zdekodować ich zawartość — czyli H.264, HEVC na większości Maców, VP9 i AV1. Na wyjściu zawsze jest MP4: na szybkiej ścieżce zachowuje oryginalny kodek Twoich klipów, a na ścieżce z ponownym kodowaniem jest to H.264 z dźwiękiem AAC, czyli para, która odtwarza się wszędzie.

Od 2 do 20 klipów, każdy do 500 MB i łącznie do 2 GB. Połączony plik powstaje w pamięci, zanim go pobierzesz, więc prawdziwym pułapem jest Twoje urządzenie: na laptopie z dużą ilością RAM-u kolejka o wielkości 1 GB jest w porządku, na starszym telefonie może nie być. Na telefonach to działa — nowsze iOS i Chrome na Androidzie mają WebCodecs — ale trzymaj tam klipy krótkie i nie przełączaj się z tej karty w trakcie pracy.

Nigdy. Klip, który nie pasuje do płótna wyjściowego, zostaje w nim zmieszczony we własnych proporcjach, z czarnymi pasami albo rozmytym wypełnieniem za nim — do wyboru. Klip o innej liczbie klatek jest przepróbkowany na siatkę klatek materiału wyjściowego, zamiast rozjeżdżać się w czasie. Niepasujące klipy są oznaczane na liście jeszcze przed łączeniem, więc możesz usunąć ten odstający albo zmienić rozmiar wyjściowy, zamiast dowiadywać się o wszystkim po fakcie.

Klipy łączone łańcuchowo modelem obraz na wideo zwykle zaczynają się dokładnie tą klatką, na której skończył się poprzedni klip, bo właśnie ta klatka była promptem. Złączone bez zmian sprawiają, że przy każdym cięciu ten sam obraz gra dwa razy, co odbiera się jako drobne zacięcie — to, co ludzie opisują słowami „moje połączone wideo AI szarpie”. Usunięcie 1 lub 2 klatek z początku każdego klipu po pierwszym kasuje duplikat i cięcie staje się niewidoczne. Zostaw tę opcję wyłączoną dla klipów, które nie były łączone łańcuchowo, bo inaczej skrócisz je bez powodu.

Nie i jest to decyzja świadoma. To narzędzie robi wyłącznie twarde cięcia: dodanie przenikania wymusiłoby ponowne kodowanie nawet na klipach, które dało się złączyć bezstratnie, czyli dokładne przeciwieństwo tego, po co powstało. Dźwięk jest przenoszony w niezmienionej postaci, a klipy bez dźwięku dostają prawdziwą ciszę dokładnie własnej długości, żeby wszystko po nich pozostało zsynchronizowane — pominięcie tej luki to najczęstszy powód, dla którego połączony plik traci synchronizację.